jueves, 13 de septiembre de 2012

A PIQUES DE SUBIR OUTRA VEZ O PANO.



A vindeira semana vai comezar un novo curso escolar. Será o noso segundo curso, ou iso esperamos, levando adiante a actividade de teatro. Onte pola tarde, no acto de benvida ós nov@s alumn@s, fixemos dúas actuacións dun dos sckechts da obra do curso pasado. Unha delas tivo como público asistente @s propi@s nen@s e a outra ás nais e pais que viñeron o centro.
Quedamos satisfeitos do resultado acadado, aínda que pensamos que, tal vez polo contido do sckechts, tivo mellor acollida a representación dos maiores. Quero agradecer a presenza dos actores e actrices que fixeron posible a representación, xa que perderon unha tarde de vacacións (e unha das derradeiras, que son as que máis doe perder) para que poideramos presentar a actividade @s nov@s alumn@s do instituto, confiando en que eles sexan o futuro deste aula teatral.  Elas e eles foron: María, Alejandra, Borja, Miguel Ángel e Iria (que fixo o seu debut no instituto como actriz). Tamén agradecerlle a don Luis que siga contando con nós para este tipo de actos.
Cara ó curso que ven, non haberá novidades nin en horarios (martes de 15,30 a 17,30), nin en prezo. Para máis información, o vindeiro martes, 18 de setembro, ás 16,30, teremos a xuntanza informativa da actividade.
E para rematar esta primeira entrada do ano, lembrar que o ano pasado fixemos SETE representacións, e que o ranking (estas cousas a min encántanme) é o seguinte:

Con 7 representacións: BORJA, MARÍA e MIGUEL ÁNGEL (orde alfabético, para que non haxa dúbidas).
Con 5 representacións: CARLA, ELENA, JAVIER e PALOMA.
Con 4 representacións: ALEJANDRA.
Con 2 representacións: ALBA e IRIA.
Con 1 representación: IRENE.

Nada máis. @s nov@s animádeos a facer teatro. Os veteranos, seguide ensinándome cousas. Moitas grazas a tod@s.

viernes, 22 de junio de 2012

UNOS AUTÉNTICOS SUPERHÉROES

Ayer, 22 de junio de 2012, creo que será una de esas fechas que quedarán para la historia teatral del Instituto Rosais 2. Después de muchos años de silencio, se ha conseguido reflotar un proyecto que allá por los finales del siglo pretérito y principios del actual, había comenzado sus albores: el grupo de teatro Rosais 2. No quisiera ser reiterativo con otros artículos publicados en este blog, pero creo que hay dos claros protagonistas:
- Por un lado, el enorme apoyo de la dirección del centro. Una vez más agradecer a don Luis y a doña Ana Gago, todo el apoyo, las concesiones y, sobre todo, el agradecimiento sincero que nos han demostrado en todas y cada una de nuestras pequeñas aportaciones. ¡Qué poco cuesta dar una palmadita sincera en la espalda, y cuántas veces la gente se olvida de hacerlo!
- Por el otro, el magnífico grupo humano que han compuesto las actrices y actores que han formado parte de este proyecto desde el principio. Ell@s han sido l@s verdader@s artífices del éxito. Ha sido un placer, una satisfacción y un auténtico lujo el disponer de tod@s y cada un@ de ell@s durante este curso. Una vieja máxima del teatro se ha cumplido: cuando en un grupo hay un buen ambiente de trabajo, queda claramente reflejado en el escenario. A pesar de sus diferencias de edad -en algunos casos de 3 ó 4 años-, han formado una piña. Muchas gracias, chic@s. A ello quisera añadir mi agradecimiento a una persona que ha vuelto a demostrar su buen hacer sobre la escena y que no ha dudado ni un momento cuando se le ofreció a participar con nosotros en este proyecto: Alejandra. Ella ha sabido integrarse como una más y ha, incluso, ocupado las labores de dirección en algunos ensayos. Muchas gracias.
La jornada fue larga. Por la mañana nos enfretábamos al público más exigente: compañer@s del instituto de 1º y 2º de ESO. Digo esto porque uno nunca sabe como va a responder el alumnado ante el trabajo de sus compañeros. En general creo que han mantenido un buen comportamiento y, por lo que me han contado, les ha gustado la obra. De hecho, al mediodía en varias redes sociales, ya se habían reflejado noticias y fotografías de nuestra actuación matutina.
Por la tarde, menos público pero selecto. L@s familiares y amig@s del elenco de artistas disfrutaron de su buen hacer y premiaron con una ovación larga -alrededor de 2/3 minutos- el magnífico trabajo escénico del grupo. Al final, momentos para la emoción, las fotografías y, una vez más, para demostrar el enorme espíritu de grupo: no hizo falta una sola palabra para que tod@s se pusieran manos a la obra y ayudaran a desmontar el equipo de iluminación y sonido. Haciendo acopio de la célebre frase de los mosqueteros, "uno para todos y todos para uno". Muchas gracias, SUPERHÉROES, lo vuestro es PURO TEATRO.

Y para finalizar, como una imagen vale más que mil palabras, vamos a ilustrar nuestro montaje con algunos de sus momentos.
Una psicóloga 












Y sus pacientes:
... Una muchacha que cree estar embarazada y habla con el que podría ser su futuro hijo... 










... Un matrimonio cuyos horarios cruzados les hacen mantener una relación a través del teléfono...









... Una pareja de jóvenes enamorados que sólo se conocen a través de las redes sociales y que son felices con esa relación...









... Una paparazzi que sueña con obtener la exclusiva definitiva...










... Un policía que ha matado a un chico joven y se siente agobiado por su conciencia en forma de sombras...









... Y una artista que tiene problemas de inspiración con su musa.










Terapia de grupo con la que finaliza la obra.












REPARTO:
 ALEJANDRA: Psicóloga.















PALOMA: Eva y Diva.















CARLA: Estrella y Madre de Obi.















MIGUEL ÁNGEL: Max y Sombra.















MARÍA: Amidala y Musa.















BORJA: Obi, Sombra y Chico asesinado.















JAVIER: Olmedo y Niño.


ELENA: Elena y madre de Amidala.















ALBA: Clara y Sombra.













El elenco de la obra con el director del grupo y Ana Gago (vicedirectora del Instituto Rosais 2)





















lunes, 19 de marzo de 2012

A NOSA GRAN PEQUENA HISTORIA.


A NOSA GRAN PEQUENA HISTORIA.

Coido que nunca está de máis o coñecer a historia de todo aquilo do que formamos parte, dunha maneira directa ou indirecta.
O grupo que hoxe -refírome a este curso- estamos a pór en marcha, ten as súas orixes aló polo remate do século vinte, nos anos noventa. Xa Don Luis dirixía o Instituto e puxémonos en contacto para formar un grupo de teatro. Lémbrome, casualidades da vida, que tamén por aquelas se estaba a formar un Coro, casualmente coma neste ano. A posta en marcha do grupo correspondeume a min e a un dos meus mellores alumnos –deses que te superan de lonxe- e, sobre todo, grandes amigos: Rufino Pérez. As cousas das casualidades quixeron que alí coincidiran tamén alumnas e alumnos que viñan doutros Centros nos que traballabamos nós a actividade de teatro, especialmente Santa Mariña de Becerreira e Compañía de María. Eles fixeron que a nosa aterraxe fora máis doada. Pouco a pouco, fun deixando nas mans de Rufino o grupo, xa que el o levaba dun xeito maxistral, e durante os anos que estivo no Instituto, as cousas foron ben. Alí puxéronse en escena algunhas obras inesquecibles: “Os vellos non deben de namorarse”, de Castelao; “Zeus”, de Woody Allen; “Maribel y la extraña familia”, de Miguel Mihura; e dous musicais: “Grease” e “La tienda de los horrores”.
Coincidindo coa marcha de Rufino –os temas laborais levárono moi lonxe de nós- e da maioría do alumnado –polo remate dos seus estudos-, puxémonos mans á obra eu e outro grandísimo alumno e amigo -casualmente tamén dos que te superan-, Daniel Lorenzo, e tocounos novamente comezar de cero. As cousas foron manténdose, aínda que o nivel de alumnado baixara en relación aos anos anteriores. Tamén fun deixando o grupo nas súas mans, e de alí saíron obras coma: “Televiçio” (coido que se titulou “Zapping”) ou “Nosotros, ellas y el duende”, de Carlos Llopis.
Tras o paso de Dani, o grupo pasou ás mans de Sonia, outra compañeira teatral, pero a penas durou uns meses, xa que practicamente non había alumnado para continuar a actividade.
Iso levounos a unha época de “séculos escuros” ata que neste curso estamos de novo en movemento… e esperemos que sexa por moitos anos.
En entregas sucesivas, intentarei dar algunhas informacións máis sobre alumnado que pasou polo aula e comentarios concretos sobre as obras feitas.
Esta é a nosa gran pequena historia.              

jueves, 15 de marzo de 2012

VOLVER A EMPEZAR

Después de unos años de silencio el teatro ha vuelto a cobrar voz en el Instituto vigués Rosais II.
No ha sido fácil volver a reunir una nueva tripulación que quisiera acompañarnos en esta enorme aventura escénica, pero ha aparecido un pequeño grupo de actores y actrices que han demostrado, desde el primer momento, unas enormes ganas de trabajar y una ilusión y hambre de escena difícilmente imaginable en un centro donde el teatro llevaba un tiempo en silencio. 
Ellas y ellos han hecho posible que pudieramos levantar anclas y poner rumbo a la fantasía a través del teatro. Alba, Borja, Carla, Elena, Germán, Javier, María, Miguel Ángel y Paloma, han creado un grupo variopinto (hay alumnado de 2º, 3º, 4º ESO y 1º bachillerato), pero enormemente unido e, insisto una vez más, con unas ganas de trabajar enormes. Con esas dos herramientas, ilusión y trabajo, el éxito está garantizado. Algunos de ellos han tenido ya relación con el mundo de la escena, otros parten de cero, pero puedo garantizaros que han sabido, desde la humildad y el respeto mútuo, crear una pequeña compañía teatral con un altísimo grado de complicidad, compromiso y profesionalidad.
Por el camino se han quedado otras compañeras a las que sólo podemos decirles que las puertas siempre estarán abiertas para cuando quieran volver.
Quisiera destacar el enorme apoyo por parte de la dirección del centro, que además de darnos ánimos en todo momento, se sienten orgullosos de lo poquito que llevamos realizado, y que nos transmiten un entusiasmo y un empuje que facilita que todo vaya tan rodado como va. Muchas gracias Luis y Ana, sin vosotros esto no hubiera sido posible. También al resto de personal del centro, tanto docente como no docente, por todas las facilidades que siempre nos dan.
Este blog quiere ser un portal de actualidad de este aula de teatro, desde el que informaros de todas nuestras actividades, así como de noticias y novedades culturales, tanto del instituto como de Vigo y comarca, especialmente relacionadas con las artes teatrales.
Finalmente, comentar que hemos hecho ya algunas pequeñas apariciones escénicas que han tenido una gran acogida por parte del público asistente. Para finales de curso estamos trabajando en una obra de altísimo nivel y complejidad, pero ellas y ellos se han atrevido (¡cómo no!). Da igual el resultado de la puesta en escena -que estoy convencido de que será brillante-, porque lo más importante ya lo han conseguido: SER UN GRAN GRUPO DE PERSONAS QUE, ADEMÁS, HACEN TEATRO. Enhorabuena.